سپید بر تن کرده کوه و دمن نباشد ردی بر زمین

شهبانوی ملک بی کس باشم در این سرزمین

درونم آشفته چون غرش طوفان نشود مهار داند یزدان

زبان برگیر نکن تغییر شهدختی ما و خوب و با تدبیر

کنش زنجیر مهارش کن مهار نشد

به این سو به آن سو رها کن خفته نیرو

رها کن به هر سو بگردان از همه رو

بگویند هرچه می گویند بین ما طغیان

سرما بهر من نسازد مشکل

شگفتا کمی دوری آسان نماید کار دگر بیم در محجوری ندهد مرا آزار

شناسم خود شوم پرشور ز حد و مرز کنم عبور

دگر زور و قانونی نیست رهایی

بیم از خود برهان هم سو شو با آسمان

نیرویت کن عیان ننما دگر وقار

پابرجا بمان در اینجا بین ما طغیان

چو برف و باد نیرویت غلطان افتاد شد به روحم چو بلوری از یخ بی جان تابان

نه پیری منجمد نزدم نمایان است نه نمایم رو به پست گذشته گذشته ست

بیم از خود برون کن مث یه خورشید طلوع کن

به هر سو کن عیان نداری ز کس نشان

مانم در نور مهر این سان بین ما طغیان

سرما بهر من نسازد مشکل